«فخلف من‏بعدهم خلف اضاعوا الصلوة واتّبعوا الشهوات» (43)

پس از انبيا گروهي جانشين آنها شدند كه نماز را ضايع كردند و از شهوات پيروي نمودند.

اين آيه، ابتدا ضايع شدن نماز را مطرح كرده و سپس در دام شهوات قرار گرفتن را. چون نماز ريسمان ارتباط با خداست، همين كه پاره شد، افتادن در وادي تباهي حتمي است، همچون گسستن بند تسبيح، كه همه دانه‏ها در اثر آن پخش و گم مي‏شوند.مريم، 59