در سراسر نماز، قصد قربت شرط صحيح بودن آن است، حتّي اگر حركت يا كلمه‏اي از واجبات يا مستحبات نماز را براي غير خدا انجام دهيم نماز باطل مي‏شود و اگر مكان نماز يا زمان آن را براي غير خدا تعيين نمائيم نماز باطل است، اگر حالتي كه هنگام نماز به خود مي‏گيريم براي غير او باشد نماز باطل است.بنابراين عبادت بودن نماز مربوط به آن است كه انسان هيچ‏گونه قصد غير خدائي نداشته باشد و اين قصد قربت از لحظه ورود به نماز تا پايان همچنان ادامه يابد.ناگفته پيداست كه انسان در لابلاي آن همه زرق و برق‏ها و جاذبه‏هاي زياد اگر هر روز بتواند از همه چيز دل تهي كند و ريسمان معنوي روح خود را با ذات مقدّس او گره زند و چنان با او خلوت كند كه راه نفوذ غير را بگيرد، ارزش مهمي را به دست آورده است.ما در نماز با گفتن «ايّاك نعبد و ايّاك نستعين» به عبوديّت و بندگي خالصانه اعتراف مي‏كنيم واين اخلاص را از خداوند مي‏خواهيم.