افراد ديگر غير از خداوند، يا لطفي ندارند يا لطفشان ناچيز و محدود است، يا لطف خود را به ديگران نمي‏رسانند و يا با هزار منّت ذرّه‏اي محبّت دارند و اگر لطفي كنند از بهره خودشان كم مي‏شود. امّا خداوند:

- لطفش بي نهايت است.

- باب لطف او هميشه به روي همه باز است.

- دعوت به ورود هم كرده است.

- از ورود ديگران در مدار لطفش شاد مي‏شود.

- مردم را بدون هديه و رشوه و با دست خالي مي‏پذيرد.

- رابطه با او و بهره‏گيري از الطاف او نه زمان مي‏خواهد نه زمين، نه واسطه مي‏خواهد، نه رابطه و نه هيچ شرطي ديگر، فقط صداقت قلبي كافي است. صادقانه به لغزش خود اقرار كنيم و به درگاه او رو آوريم.