نماز تنها يك توجّه قلبي نيست، بلكه عملي است همراه با مردم و با بهره‏گيري از طبيعت. بايد به آسمان نگاه كرد تا وقت نماز را شناخت، به ستارگان نگريست تا قبله را شناخت، به آب توجّه كرد تا پاك و مطلق و حلال و تميز باشد، به خاك دقّت كرد تا براي سجده و تيمم شرائط لازم را داشته باشد.رسول اكرم صلي الله عليه وآله سحرها به آسمان و ستارگان نگاه مي‏كرد و فكر مي‏كرد و مي‏گفت: «ربّنا ما خلقت هذا باطلا» پروردگارا! اينها را بيهوده خلق نكردي. آنگاه به نمازشب مي‏ايستاد.فكر در طبيعت يكي از راه‏هاي خداشناسي است.البتّه توجّه به طبيعت صحيح است نه غرق شدن در طبيعت. طبيعت، آيه و علامت و فلش براي عبور است نه توقفگاه و غرقاب، آب دريا براي آن است كه كشتي روي آن برود، نه آنكه آب توي كشتي وارد شود و همه را غرق كند. خورشيد براي آن است كه انسان از نورش بهره گيرد نه آنكه به نورش خيره گردد و كور شود.