انسان در نماز خداوندي را حمد و سپاس مي‏كند كه خالق تمام هستي است. سرچشمه تمام رحمت‏ها و بركات است. مالك روز قيامت است.

كسي كه حمد و ثناي خود را نثار اين وجود مقدّس با اين خصوصيات مي‏كند هرگز حاضر نيست براي هر چيز پست و جزئي و در برابر هر قدرت ناچيزي ستايش كند.

زباني كه ثناگوي خالق هستي شد، ديگر تن به ثناگويي هر نالايقي نمي‏دهد. فراموش نكنيم كه امام حسين عليه السلام فرمود: كسي كه وصل به پيامبر صلي الله عليه وآله باشد و از دامن زهراعليها السلام برخاسته باشد، بيعت يزيد را نخواهد پذيرفت.

آري ... ستايش او نه ديگران،

ثناي او نه طاغوت‏ها،

ثناي او براي ربّ‏العالمين بودنش،

الرّحمن الرّحيم بودنش،

مالك يوم الّدين بودنش،

ديگران چه و كه هستند و چه قدرتي دارند كه من ثناگوي آنها باشم؟ به خصوص كه مسلمان مي‏داند اگر ظالمي ستايش شود عرش خداوند به لرزه در مي‏آيد.

بنابراين ثناي او، آنچنان روح بزرگي به ما مي‏دهد كه ديگر حاضر به ثناي ديگران نمي‏شويم و اين روح بزرگ را از نماز و حمد مي‏توان تحصيل كرد.

حيف كه ما با توجّه نماز نخوانديم و مزه نماز را نچشيديم.