آيا راست است كه ميگويند حضرت علي(ع) شبي هزار ركعت نماز ميخواندهاند؟
------------------------
بدون ترديد نخستين كسي كه همراه پيامبر(ص) به عبادت و پرستش خداوند پرداخت، علي(ع) بود. حبة بن جوين روايت ميكند:«سَمِعتُ علِيّا يَقُولُ: عَبَدتُ اللَّهَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ(ص) قَبلَ أَن يَعبُدَهُ رَجُل مِن هذِهِ الأُمّةِ»؛ ترجمه امام علي(ع)، ج 1، ص 53؛ تاريخ مدينة دمشق، ابن عساكر، ج 42، ص 30؛ كنزالعمال، ج 13، ص 122، ح 36390، (باب فضايل علي(ع«؛ مستدرك، حاكم نيشابوري، ج 3، ص 112، (دارالمعرفة، بيروت، 1406 ه ق). شنيدم كه علي(ع) ميگفت: من پيش از اين كه كسي از اين امت خدا را عبادت كند، همراه پيامبر، خدا را عبادت ميكردم.
بيشك امام علي(ع) از حيث مقدار عبادت يگانه روزگار بوده است. كشف اليقين، فضايل اميرالمؤمنين، علامه حلي، ص 118، (العبادة).كيفيت نماز شب، دعاهاي آن حضرت و مناجاتهاي ايشان را كتابهاي مختلف نقل كردهاند و اكنون دعاهاي به جا مانده از ايشان از گنجينههاي عظيم است. ابن عباس ميگويد: «هيچ گاه حضرت علي(ع) نماز شبش را ترك نكرد، حتي در ليلة الهرير »كه يكي از شبهاي جنگ صفين بود و در آن شب جنگ هم چنان ادامه داشت.
در روايات متعددي نقل شده است كه حضرت علي(ع)، امام سجاد(ع) و برخي از امامان ديگر در شبانهروز هزار ركعت نماز ميخواندهاند؛ ر.ك: الغدير، علامه اميني، ج 5، ص 25، (دارالكتاب العربي، بيروت)؛ بحارالانوار، علامه مجلسي، ج 79، ص 309، ح 10 - 11 - 13، (مؤسسة الوفاء، بيروت).البته هزار ركعت نماز خواندن در شبانهروز كار هميشگي آنان نبوده است.
مرحوم حرّعاملي(ره) در كتاب وسايل الشيعه در ابواب نافله شهر رمضان از امام جعفر صادق(ع) روايت ميكند: «إِن لِرَمَضانَ حُرمَة وَ حَقّا لا يَشبِهُهُ شَيء، مِنَ الشهُورِ. صَل مَا استَطَعتَ فِي رَمَضانَ تَطَوعا بِالليلِ وَ النهارِ وَ إِن استَطَعتَ في كُل يَوم وَ لَيلَة ألفَ ركعَة فَصَل إِن عَلِيّا كانَ فِي آخِرِ عُمِرهِ يُصَلي فِي كُل يَوم وَ لَيلَة ألفَ رَكعة»؛ رمضان داراي حرمت و حقي است كه هيچ ماه ديگري از آن برخوردار نيست. در اين ماه به قدر استطاعتتان در شب و روز آن نماز بخوانيد و اگر بتوانيد در هر شب و روز آن هزار ركعت نماز بخوانيد. امام علي(ع) در آخر عمر شريفش در هر شب و روز هزار ركعت نماز ميخواند.
البته لازم به يادآوري است هزار ركعت نماز خواندن در شبانهروز همه وقت را نميگيرد، بلكه وقت بسياري براي خوراك، استراحت و... باقي ميماند؛ خصوصاً اگر در نماز فقط حمد خوانده شود. زيرا در نمازهاي مستحبي حمد كافي است و نيازي به خواندن سوره نميباشد.و به واجبات نماز اكتفا شود. البته عبادت فراوان براي انساني كه در عبادت نشاط ندارد، سنگين و كسالتآور است. خواندن هزار ركعت نماز در شبانهروز سنگين و طاقتفرساست، اما براي كساني كه شيريني و لذت عبادت را چشيدهاند، اين گونه عبادات، عبادتي عادي به شمار ميآيد؛ چنانكه عدهاي از علما نيز اين كار را انجام ميدادهاند.الغدير، همان، ص 30.
به نقل از مؤسسه آموزشي پژوهشي مذاهب اسلامي