ازامام باقر(ع) نقل است كه فرمود:خدمت پدرم رسيدم مشاهده كردم به جايي از عبادت رسيده كه هيچ كس نخواهدرسيد صورتش،از شب زنده داري زرد و چشمها از شدت گريه مانند آتش سرخ گرديده،پيشاني اش از كثرت سجده پينه بسته،قدمها و ساق پاي مباركش به واسطه زيادي سرپا ايستادن درنماز ورم كرده بود.فرمود:من از ديدن آن حال ديگر نتوانستم خودداري كنم،دلم سوخت وشروع به گريه نمودم.درآن موقع پدرم به فكر فرورفته بود.پس ازمختصرزماني متوجه من شد،فرمود:پسرجان يكي ازجزوه هاي‏

عبادت علي بن ابيطالب(ع) رابياور!جزوه اي راتقديم كردم.اندكي ازآن راخواند.باخاطري افسرده جزوه رابه زمين گذاشت وفرمود: «چه كسي قدرت دارد مانند علي(ع)عبادت نمايد.»1

1. بحار،ج‏11، ص‏23.