أَ لَمْ تَرَ إِلَي الَّذينَ قيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ وَ أَقيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ فَلَمّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ إِذا فَريقٌ مِنْهُمْ يَخْشَوْنَ النّاسَ كَخَشْيَةِ اللّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً وَ قالُوا رَبَّنا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتالَ لَوْ لا أَخَّرْتَنا إِلي‏ أَجَلٍ قَريبٍ قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَليلٌ وَ اْلآخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقي‏ وَ لا تُظْلَمُونَ فَتيلاً

آيا نديدي كساني را كه (در مكه) به آنها گفته شد: فعلا) دست از جهاد بداريد! و نماز را برپا كنيد! و زكات بپردازيد! (اما آنها از اين دستور، ناراحت بودند)، ولي هنگامي كه (در مدينه) فرمان جهاد به آنها داده شد، جمعي از آنان، از مردم مي‏ترسيدند، همان گونه كه از خدا مي‏ترسند، بلكه بيشتر! و گفتند: پروردگارا! چرا جهاد را بر ما مقرر داشتي؟! چرا اين فرمان را تا زمان نزديكي تاخير نينداختي؟! به آنها بگو: سرمايه زندگي دنيا، ناچيز است!و سراي آخرت، براي كسي كه پرهيزگار باشد، بهتر است! و به اندازه رشته شكاف هسته خرمايي، به شما ستم نخواهد شد!

(نساء - 77)